Wat ik (en vooral mama) een paar maanden nog maar van kon(den) dromen toen het op 31 juli allemaal begon voor mama, is bijna zover: HET EINDE VAN DE CHEMOTHERAPIE!
Donderdag kreeg mama haar 5e en tevens voorlaatste chemo-kuur. Als alles goed gaat, is het op 13 november gedaan en krijgt mama haar laatste chemo… Eindelijk! Daarna volgen een hoop onderzoeken over het effect van de chemo, hoe goed mama hersteld, … En dan volgt het laatste deel van een lange periode: radiotherapie. Maar aangezien dat wij weten hoe dat afloopt met mijn tante (zie vorige berichten), is dat vergeleken met de chemo geen al te zware periode.
Mama is dit weekend weer ziek, wat ook normaal is, maar blijkbaar wel minder erg ziek dan de eerste keren. Nog 1 keer, mama, nog 1 keer moet je ziek zijn! Nog heel even…
Amai, wat een periode eigenlijk. Als ik terugdenk aan zomer 2007, een prachtige reis naar Kroatië (en 2 dagen Venetië en een dag Salzburg), iedere dag: zon, zwembad & luieren! Zelfs mama genoot van het luilekkerleventje… Niet wetend dat we een jaar later door het noodlot getroffen gingen worden. Ik, die dan alles gedaan had om iets van haar 2e zit te maken (wat jammergenoeg niet gelukt is), terwijl ik mama zo zag afzien 
En toch bleef mama altijd zo sterk, vol moed en zelfvertrouwen, was mama eigenlijk meer bezorgd om mij en mijn herexamens dan dat ze bezig was met haar ziekte… We zijn er zonder kleerscheuren doorgekomen (alé ja, psychologisch toch), denk ik toch. Punten zijn, gezien de omstandigheden, zelfs verbeterd en dat was voldoende om verder te doen. En opgeven? Nooit aangedacht, staat zelfs niet in mijn woordenboek en zal daar ook nooit instaan! Nah! Diploma Politieke Wetenschappen zal ik halen en zal ook zo zijn! Klinkt strijdvaardig hé?
Komende 3 weken is het proefexamentijd, bah! (Niet dat ik van plan ben mij volledig op te sluiten op mijn kamer en niet meer buiten te komen, het sociale leven moet ook onderhouden worden, naturlich) Hopelijk met al wat betere punten, om dan na de proefexamens nog eens stevig uit te gaan en dan weer alles te geven voor een 1e zittijd… Wat zou het zalig zijn om geslaagd te zijn, zelfs voor statistiek, 3 maanden vakantie… Zalig toch! (ok, ik droom, ik weet het :p). Nu, het is geen utopie (haha, leve Thomas More en de cursus Sociale & Politieke Leerstelsels van ene prof Doom). Want als je je jaar bist, is het ook best normaal dat je er nu toch voor een aantal vakken er door bent. Laat ons zeggen, toch voor minstens 4 van de 5 en daar ga ik voor. En mocht het statistiek er bij zijn en dus een volledige 5 op 5 geslaagd, het zou de max zijn!
Ok, stop dreaming. Back to reality! Momenteel ben ik aan het babysitten (again). En dus het ideale moment om eens rustig een blogbericht te schrijven.
Onder het motto “kleine kindjes worden groot” hoop ik dat mijn 15-jarige zus het goed van af brengt op haar 1e babysitavondje… En we zitten zelfs op 100m van elkaar, in dezelfde straat. Is Astene dan zo klein? Mijn lief klein zusje… Die dat inderdaad ooit was, maar nu midden in een beu-periode zit blijkbaar. Soms denk ik toch dat ik 15 zussen heb rondlopen in huis… Nu ja, het gaat over zeker? Ooit…Snel?… We zien wel… En toch blijft ze mijn kleine zus!
En nu nog wat tv kijken… Have a nice weekend!
Ingedeeld onder: het leven zoals het is
Ik denk dat een korte inleiding over wat er nu met mama aan de hand is, waarschijnlijk niet meer nodig is.
Vorige week donderdag kreeg mama haar 4e chemo-kuur. Er zijn er dus nog 2 te gaan en het einde is dus in zicht, eindelijk! Mama kijkt er enorm naar uit. Zo zei ze vandaag nog tegen mij: “de laatste loodjes wegen toch het zwaarst, hoor Celine”… Nog 2 te gaan! Nog 2 keer ziek zijn en dan zijn we er 
EINDELIJK!
Gisteren nog een collega van mama tegengekomen op de bus, die mama veel moed toewenste. Mama heeft ook zelf al laten weten dat ze het soms toch beu is om thuis te zitten en graag eens terug wil naar haar werk. Groot gelijk! Ik zou het ook beu worden, altijd dat binnen zitten en niet veel kunnen weggaan vanwege de kans op infecties…
En toch blijft de confrontatie van mij met het woord “borstkanker” toch nog zwaar. Heb onlangs een magazine gekocht dat speciaal over dat onderwerp ging en als je feiten leest van: “1 op 9 vrouwen (bijna 1 op 8 ) krijgt er ooit mee te maken”, dan denk je van: “mama, je bent lang niet de enige”… En nog een belangrijk feit dat vermeld werd, was dat blijkbaar op de dag dat mama het slechte nieuws te horen kreeg er 25 andere vrouwen waren die dezelfde diagnose te horen kregen.
Mijn lieve, lieve mama… Nog iedere dag vraag ik mij af: “WAAROM?” Waarom juist JIJ? En jij, die met zoveel moed en zelfvertrouwen telkens die chemo’s ondergaat. Ik bewonder je enorm! We zijn er bijna, mama, nog 8 weken te gaan!
Erg originieel is mijn blogbericht-titel nu eens echt niet hé… Maar ik vind gewoon geen inspiratie!!! Pfuh…
En ben mij aan het vervelen, NOG beter… Ben aan het babysitten en blijkbaar is het zaterdagavond = uitgaanavond en ja, nu zit ik hier, pfff…
Nu ja, ideaal moment om mijn blog te updaten En wa muziek beluisteren… In een rustig en leeg huis… Wat moet ik nog meer hebben?
En nu niet weten wat te typen hé, NOG erger… Pfff…
Met mama gaat alles goed, alé ja. Eigenlijk niet, maar met het moraal is alles inorde. Mama kreeg donderdag haar 4e chemo, nog 2 te gaan! Het einde is dus in zicht Nog heel even hé mama!
Familiaal nieuws dan: Volgende week wordt mijn opa 85!! And it is still counting Groot feest dus, volgende week in Brugge…
En met mij aan de unief, is alles ook ok. Wel raar dat ik nu niet meer de mensen van 2e Bach zie Maar ja, dan moet het maar hé…
Deze week: drukke week… DINSDAG: OPENINGSDEBAT CDS GENT!!! (meer info: www.cdsgent.be) en woensdag de beentjes gaan losgooien op de openingsfuif van Politeia! Jippieeee!!! Na een brave week, nu een feestweek!
